Meneer en mevrouw zijn gek

Yvonne Keuls verbleef een jaar lang in diverse psychiatrische inrichtingen om een boek te kunnen schrijven over het leven van de psychiatrische patiënt. Zij ontmoette daar mensen die haar inspireerden tot personages als Ida Been, Winnie, Appie, Lydia, Maurice W. en mevrouw Einstein. Omdat ze de meeste tijd doorbracht in het Psychiatrisch Centrum Bloemendaal te Loosduinen, besloot zij al haar personages daar onder te brengen. In Meneer en mevrouw zijn gek neemt zij haar lezers mee naar een wereld die naar haar gevoel 'echt' is: 'Niemand houdt de schijn op, iedereen is wat hij is en dat noemen ze dan gek.'

Meneer en mevrouw zijn gek

'Kijk, daar ligt het. Ach, ach wat een regen, het lijkt wel of heel Bloemendaal huilt. Weet u hoe groot het is? 72 hectare, net een landgoed van de koningin, met hoge bomen en parken, en wat ik persoonlijk niet zo geslaagd vind, met donkere sloten met van dat overhangende groen en vijvers met de dood op de bodem. Echt iets om jezelf in te smijten als je depressief bent. En neemt u maar van mij aan dat er in de loop der jaren heel wat kopje-onder zijn gegaan in die rottige vijvers en dat de helft ervan niet boven is gekomen. Ik heb weleens gevraagd, is het niet verstandig om die plomp te dempen? Maar dan gooien ze zich onder een auto, zeiden ze, hierzo, de provinciale weg die langs de inrichitng loopt, die is zo onveilig als de pest, je mag er zeventig rijden, maar honderd is het gemiddelde. Ja, dat walst wel plat. Gaat u ook iemand opzoeken?'
'Ik ga naar de vergadering van de Patiëntenraad.'
'O,' zegt hij. 'Mijn zuster zit ook in de Patiëntenraad. Ze is altijd tegen.'
Hij zwijgt. Terwijl ik voor me kijk, voel ik zijn onderzoekende blik op me. Hij denkt kennelijk dat ik ook een patiënt ben. Ik krijg een stempel.
'Zozo, tja-ja-ja...' zucht hij.
Zelfs híj. Met een zuster tien jaar in een inrichting. Zelfs híj doet eraan mee.