| De Benefiet was het cadeau van de Koninklijke Schouwburg voor Yvonne’s 75ste
verjaardag. Rotary 's Gravenhage-Kijkduin nam de organisatie op zich en nodigde de initiatiefnemer van het Schoolprojekt, Jans Rautenbach, uit om de voorstelling bij te
wonen. Alle kosten die daaruit voortvloeiden - vliegtickets etc. - nam Rotary voor zijn
rekening. Oscar Wibaut, directeur van de Koninklijke Schouwburg, stelde de schouwburg ter beschikking. De acteurs traden belangeloos op. Een briljante clownsact werd uitgevoerd door Aus Greidanus, bijgestaan door Peter Tuinman – die ook de regie van de Benefiet had. Karel de Rooij – de Mini van Mini en Maxi – amuseerde het publiek met fratsen op zijn viool, het cabaretduo ‘Dames voor na vieren’ presenteerden 20 minuten uit hun programma en de diva’s Anneke Grönloh en Sandra Reemer completeerden de middag met liedjes uit hun repertoire. |
![]() |
| Aus Greidanus |
![]() |
| Aus Greidanus en Peter Tuinman |
![]() |
| Dames voor na vieren |
![]() |
| Karel de Rooij |
![]() |
| Overhandiging cheque €25.000,- v.l.n.r. Jans Rautenbach, Marc Sassen en Yvonne Keuls |
| Marc Sassen kon Yvonne namens de Rotary €25.000,- ter hand stellen. Het Jörgens-fonds verdubbelde dit bedrag tot € 50.000,- en Impulsis verdubbelde de €50.000,- nogmaals tot €100.000,-. Van deze €100.000,- zijn inmiddels grootse zaken verricht. Een klaslokaal werd aan de oorspronkelijke school toegevoegd en een kindercrêche kon worden gebouwd. Voor meer foto’s en nadere bijzonderheden hiervan verwijs ik naar de website van de Stichting Karoo Care die alle activiteiten betreffende de school nauwgezet bijhoudt en met foto’s illustreert. Yvonne Keuls 14 januari 2009 Bericht van het schooltje in de Kleine Karoo Half maart 2007 zijn we teruggekeerd uit Zuid-Afrika. We hebben 'ons' Vlakteplaas schooltje bezocht en een aantal foto’s kunnen maken die hieronder zijn te bezichtigen. De twee huisjes, die door de bewoners van de Kleine Karoo 'De Hollandse Huisjes' worden genoemd zijn prachtig en solide. Eén huis is al betrokken door de conciërge Andries, zijn vrouw en drie kinderen. Naast zijn normale werkzaamheden is Andries verantwoordelijk voor de rust op de school en het schoonhouden van het gebouw en de omgeving. Andries is een zeer vriendelijk en intelligent mens in wie de hele Vlakteplaas vertrouwen heeft. Voor het tweede huis is men bezig een geschikte koster te vinden die de kerk en omgeving beheerst. Het oorspronkelijke plan om de moeder van Gideon kosteres te maken kan helaas niet doorgaan. De moeder voelt zich niet opgewassen voor deze zware taak. De bedoeling is nu om de beide mannen, Andries en de nieuwe koster, zodanig te trainen dat ze elkaars taken kunnen overnemen indien dat nodig is. Voor Gideon en zijn moeder zal uitgekeken worden naar andere behuizing. |
![]() Conciërge Andries met zijn gezin voor het huisje |
| Intussen is er ook een vleugel aan de nieuwe school gebouwd die door de leerlingen is betrokken. |
![]() Vleugel aan de nieuwe school |
| Ik ben met een speciale missie naar de Kleine Karoo gegaan. Ik had namelijk 5000 euro bij me (geschenk van mijn vrienden voor mijn 75ste verjaardag) en met dat geld kon ik de operatie betalen die vijf blinde kindertjes voor 10% licht kon geven. |
![]() De kinderen en Yvonne voor de operatie |
| Zojuist ontving ik per e-mail de foto’s van de kinderen nadat ze aan één oog geopereerd zijn. Ze zullen eerst moeten wennen aan het licht waarna ook het tweede oog geopereerd zal worden. Op 24 juni 2007 worden ze aan het andere oog geopereerd. Het resultaat van de operatie zal zijn dat de kinderen 10% licht krijgen, voldoende om te leren lezen! |
![]() De kinderen na de operatie in het ziekenhuis |
| De namen van de kinderen zijn: Jo-Ann, Willine, Julia, Nadine en Adriaan.
Dank aan iedereen die meegeholpen heeft om de 5000 euro bijeen te krijgen! |
| Bouw van de huisjes Het geld dat nodig is om de twee huisjes te bouwen op het terrein van het schooltje heb ik bij elkaar gekregen. Een bedrag van € 41.255,- is naar Jans Rautenbach (HIYOU) overgemaakt! Met de bouw is men begonnen en hieronder treft u de eerste foto's van het project aan. |
![]() Met de bouw van de huisjes is begonnen! |
| Hieronder volgt een specificatie: STICHTING KAROOCARE € 1.000,- LIONS RHOON € 1.500,- CENTRAL HEATING/FAM. VAN DOMMELEN € 3.855,- OPBRENGST FEEST FAM. VAN AMERONGEN € 1.000,- OPBRENGST FEEST FAM. BUITEN € 600,- OPTIMIX VERMOGENSBEHEER € 2.250,- FORTIS BANK WESTLAND € 2.250,- ROB ABRAHAMSEN / TNT € 10.000,- VERZAMELPOST BEDRAGEN VAN DE GIRO € 800,- TOTAAL € 23.255,- De organisatie voor hulp aan derdewereldlanden IMPULSIS is vervolgens zo genereus geweest om een bedrag van € 18.000,- hieraan toe te voegen. Het eindbedrag is dus € 41.255,-. Het lijkt me zinnig om de doelstelling van IMPULSIS hieronder te vermelden: De doelstelling van IMPULSIS is een wereld zonder armoede en onrecht. IMPULSIS wil dit realiseren door de partner van ondernemende en betrokken Nederlanders te zijn, die een kwalitatief goed, kleinschalig ontwikkelingsproject steunen en hiervoor op zoek zijn naar advies, uitbreiding van hun netwerk, expertise en financiële steun. Daarbij wil IMPULSIS een gelijkwaardig en langdurig partnerschap met de initiatiefnemer opbouwen. Initiatieven die IMPULSIS steunt zijn er altijd op gericht om mensen op eigen benen te laten staan. IMPULSIS gelooft in het effect van dit soort kleinschalige projecten en voorziet deze van financiële steun en advies. Rest mij nog allen die mij geholpen hebben om mijn droom in de Kleine Karoo te verwezenlijken heel erg te bedanken. Zonder u had ik het niet voor elkaar gekregen. In februari ga ik weer naar ‘mijn schooltje’ en ‘mijn kinderen’ en ik zal u daarvan te zijner tijd uitgebreid (ook fotografisch) verslag doen! |
| Vlakteplaas School anno 2006 Wederom was ik in de Kleine Karoo bij mijn vriend Hiyou. De nieuwe Vlakteplaas School is verrezen naast de oude barak en is in gebruik genomen. Hij is gebouwd – en betaald – door een Nederlandse architect.Weer anderen, Nederlanders en Duitsers, brachten het geld bijeen voor een sportveld, een schoolbus, een aantal computers,een schoolreisje en een keukentje. Ruim 100 kinderen zingen mij toe als ik uit mijn auto stap en de speelplaats betreed. |
![]() De nieuwe school |
| “Dankie, dankie, mevrouw uit Nederland, dankie, baie (veel) dankie.” De gezichtjes stralen. De kinderen zien er prachtig uit in hun nieuwe schooluniformpjes. |
![]() In de klas |
![]() Eén van de drie onderwijzeressen in de klas |
| Eens waren dit “weggooikinderen”, die in een barak op het kerkhof zo’n beetje les kregen en eigenlijk alleen maar konden denken aan hun knorrende maagjes. Maar die maagjes knorren niet meer, want dagelijks mogen de kinderen met hun bordje naar de nieuwe keuken om een warme maaltijd te halen. |
![]() In de rij om een bordje eten te halen |
![]() Terug naar de klas met een bordje eten |
![]() Afwassen na het eten |
|
Er is weer hoop voor deze kinderen, maar ook voor hun ouders, want de bovengenoemde architect is begonnen met de bouw van een nieuwe vleugel die gebruikt kan worden voor naschoolse activiteiten ten behoeve van de hele gemeenschap. Dank aan alle mensen die in het afgelopen jaar geld hebben overgemaakt naar de Stichting Karoo Care (of naar mij). Met o.a. hun geld hebben wij dit prachtige schoolproject kunnen verwezenlijken en zelfs een aantal kinderen in de gelegenheid kunnen stellen om door middel van een studiebeurs de High School te volgen. Enkele van hen heb ik ontmoet. Ze doen het erg goed op school en zijn bevorderd naar de 2e klas (met goede cijfers). Voor de jongen Gideon rijst echter een groot probleem. Zijn vader is een paar maanden geleden overleden. Zijn moeder, hij en 4 broertjes en zusjes zijn domweg hun huisje uitgezet omdat de huur niet betaald kon worden. Ze zwerven rond en Hiyou heeft ervoor gezorgd dat ze op het terrein van de kerk (de barak!) een huisje mochten bouwen van golfplaten. Er is geen licht, geen water, geen enkele voorziening en het zal voor Gideon niet mogelijk zijn om, als hij laat van school komt - het is dan al bijna donker - zijn huiswerk te maken. Zijn studiebeurs wordt dan zinloos. |
![]() Gideon en zijn moeder voor hun huisje |
|
Maar zoals altijd weet Hiyou ook nu weer raad. Hij had al het plan om op het terrein van de kerk, grenzend aan de school een stenen gebouwtje te laten plaatsen. Eigenlijk twee tegen elkaar aan liggende huisjes, dus met twee voordeuren. In verband met de veiligheid en het goed functioneren van kerk en school, zou in het ene huisje het gezin kunnen wonen van de man die reeds werkzaam is als concierge van de school. (Hij woont op dit moment in zo’n zelfde golfplaten krot als van Gideon.) De man heeft bewezen goed met de jongeren en hun ouders te kunnen omgaan. Ook in de lange schoolvakanties zal er dan altijd iemand aanwezig zijn om de rust te bewaren (o.a. op het sportveld, dat in de vakanties voor de jongeren opengesteld blijft.) en eventueel in te grijpen. Hiyou gelooft dat zijn aanwezigheid vlakbij de school voor de hele gemeenschap van groot belang is. Het tweede huisje wil hij bestemmen voor een kosteres die de kerk moet beheren en schoonhouden. Inmiddels is er ook een crêche ondergebracht in een hoekje van de kerk en ook hier zou de kosteres een oogje op moeten houden. De creatieve Hiyou heeft bedacht dat de enthousiaste moeder van Gideon een uitstekende kosteres zou kunnen worden (dat vindt ze zelf ook!). In dat geval zou ze haar krot kunnen verlaten en bovendien met haar verdiensten haar gezin kunnen onderhouden. Een mooie combinatie van algemeen belang en persoonlijke hulp! Hiyou is in overleg met de architect over de plannen. Op 5 april mailde hij mij: “Ek het die argiteksplanne gister ietwat laat wijsig om voorsiening te maak vir twee houtstove met kaggels. Ons het genoeg brandhout in die omgeving en die stove zal dien voor kosmaak, asook vir verhitting in die wintermaandde. Elektrisiteit kos te veel geld wat die bewoners self sal moet betaal. Ik sal die finale planne en boukoste jou stuur. Ek het die projek met die UCC Kerk bespreek en geweldige dankbaarheid ontvang!” De nieuwe huisjes zullen ook een toilet en een douche krijgen. Voorop staat: menswaardigheid! Aan mij vroeg Hiyou of ik voor het benodigde geld zou kunnen zorgen. Hij verwacht dat dat zo’n € 20.000 zal zijn. En natuurlijk heb ik ja gezegd! Helpt U mij? Willen al mijn vrienden mij helpen?? Bankrek. 302.512.519 t.n.v. Stichting KarooCare te Diemen Postrek. 3642347 t.n.v. Yvonne Keuls te Den Haag onder vermelding van “Projekt Yvonne Keuls“ n.b. Inmiddels is tot 1 mei aan toezeggingen en grotendeels binnengekomen giften een bedrag van EUR 9.000,-- gerealiseerd. Hartelijk dank voor uw enthousiasme en uw bijdragen. KAROO Met het schooltje in de Kleine Karoo, dat ik met mijn vriend Hiyou geadopteerd heb, gaat het de goede kant uit, zo heb ik met eigen ogen kunnen constateren. De Hollandse architect die wel even 'gewoon omdat ik in zo'n klein project plezier heb' op eigen kosten een nieuw schooltje wil neerzetten, heeft er geen gras over laten groeien. Hij heeft ter plekke de situatie bekeken, een tekening gemaakt en waarachtig, de fundering ligt er al en de muren komen overeind. Er moet nog wel wat geld bijeen gebracht worden om een keukentje te installeren zodat we de kinderen ook een maaltijd kunnen geven (vaak de enige die ze per dag krijgen) en voor de leermiddelen die moeten worden aangeschaft, maar we krijgen nog steeds geld binnen en dus zal het in september groot feest zijn. Want dan wordt het schooltje officieel geopend (met Mbeki erbij). Dan hoeft er niet meer worden les gegeven in de barak op het kerkhof en heeft een groepje Hollanders bewezen dat enthousiasme 120 kinderen (en hun ouders) een nieuw leven kan geven. |
![]() |
![]() |
![]() |
![]() |
| De bouw van de Vlakteplaas school |
| Door de inspanning van 'die Hollanders' (o.a. lezers van mijn column die spontaan reageerden) hebben we zelfs een paar intelligente 12-jarigen (Gideon en Jo-Ann) een beurs kunnen geven zodat voor gedurende vijf jaar hun studie aan de 'Hoëre School' gegarandeerd is. Bovendien heeft een scholengemeenschap een actie gehouden en daarmee zoveel geld bijeen gebracht dat de gammele schoolbus door een solide exemplaar kan worden vervangen. En dan is er ook nog een bank met een 'f' erin, die zomaar uit zichzelf over de brug is gekomen met een royaal bedrag en met het verzoek om daarvan, tot ver in de toekomst, de jaarlijkse schoolreisjes te betalen. En die schoolreisjes zijn van groot belang, ze laten de kinderen zien dat er buiten de woestijn nog een wereld is. Het eerste schoolreisje zit er inmiddels op. Juffrouw Diana heeft dit reisje met haar camera vereeuwigd en als U mijn website aanklikt (www.yvonnekeuls.nl) kunt U het meebeleven en tegelijkertijd de foto's zien die ik zelf heb gemaakt van het schooltje in wording. |
![]() |
| Het schoolreisje |
| Van mijn vriend Hiyou kreeg ik daags na het reisje de volgende e-mail: Mijn lieve, lieve, Hollandse vrienden, De bezoek aan de zee door de kinderen van Vlakteplaas was enorm! Eenvoudig fantasties. Hullie heb in twee groot bussen gereis. Over de berge gegaan. In de zee gebaljaar. De apies bij Monkeyland gezien. De avondligjes in Knysna Lagoon bewonder. Op de ferry's in de Knysna Lagoon gevaar. Braaivleis ge-eten. Frites geniet. Colas gedrink en ysjes gesmul. Gelag en gespeel en nooit zaterdagnag geslapen van opgewondenheid. Dit was een ervaring van een leeftijd. De leraars heb net woorde en nogeens woorde van dankbaarheid voor jullie. En de liefde van onze kinderen zullen jullie voor ewig omhels. |
![]() |
| Het schoolreisje |
| Vlakteplaas U weet het nog wel hè, dat schooltje in de Kleine Karoo (Zuid-Afrika) dat mijn vriend Hiyou en ik geadopteerd hebben? Het stond samen met de 120 leerlingen te verkommeren in de woestijn. U kon er over lezen in mijn columns en op mijn website die U tevens de foto's toont van het schooltje en Hiyou temidden van de kinderen. U mocht mee fantaseren en meedoen en vooral dat laatste hebt U gedaan. Voor ons schooltje - dat inmiddels de naam Vlakteplaas heeft gekregen - zijn schenkingen binnengekomen en ik heb gezorgd dat ze naar de Vlakteplaas Schoolbankrekening zijn overgemaakt. Bovendien heeft een architect zich bereid verklaard om voor de kinderen in de Kleine Karoo een nieuw schooltje te bouwen. De voorbereidingen daartoe zijn zelfs al in volle gang! Hiyou, de kinderen en de drie onderwijzeressen zijn bijzonder blij met alle nieuwe ontwikkelingen en Hiyou verzocht mij om U daarvan op de hoogte te brengen en dat doe ik door enkele passages uit zijn charmante brief aan 'de vrienden van Yvonne' te citeren. 'Mijn apologie voor mijn swak Nederlands. Ik schrijft aan jullie in een Nederlands/Zuid-Afrikaans Esperanto. Veel dankt voor jullie ondersteuning van onse Vlakteplaas schooltje. Ik kan jullie verzeker dat de fondse die gewin werd een bijzonder 'riem onder de hart' voor de drie juffrouwens en de 120 kinders zijn en dat dit ongetwijfeld de lewens en studiekwaliteite van iedereen verbeter en de ontvolking van die Kleine Karoo zal stop. Ik heb ook een speziaal boodschap van Diana, de hoof juffrouw, wat graag alle vrienden van Yvonne opreg bedankt voor jullie ruimhartige skenkings die wij so desperaat benodig! O hoe dankbaar zijn de kinders en hullie ouders voor de hulp van vrienden in de verre Nederlande. Diana en ik zullen de skenking nog bespreken in de verre Nederlande. Diana en ik zullen de skenking nog bespreken, maar het kan ongelooflijk veel help om een keuken met kookgerieven te vestig in de nieuwe school. De kinders heb zo weinig te eten en wij wil graag hullie iets warms en gezond laat eten in de schooldag. Ook zullen wat geld gebruikt werden voor een speziaal schoolreisje in Desember, een vreugdedag naar Mosselbaai zodat de kinder voor de eerste keer de Atlantiese Oseaan sal kunnen ervaren. Hullie is tussen de ouderdom 6 tot 13 jaaren en kom uit uiters armoedig huizen met veel siekte. Hullie hebt nog nooit gereis. Voor hullie zullen dit voorwaar een onvergeetlijk ervaring zijn om met eige oogen een magtig oseaan te sien en daarin te kunnen baljaaren en te geniet van ys, snoeperye en wat nog. En dan onderneem wij ook hullie te trakteeren met een bootvaart! Self sal ik zorg voor een stel photo's aan Yvonne van de reisje! En die foto's, zult U binnenkort op mijn website kunnen bekijken Wat vooraf ging Zo heb ik een vriend in Zuid-Afrika. Hij is verteller en cineast en hij heet Hiyou. Hij bouwde dertig jaar geleden zijn huis in de woestijn, in de Kleine Karoo, op een stukje aarde dat hij in zijn hart sloot en dat zichzelf aanbood, want het bronwater welde er spontaan op. Hiyou bouwde zijn huis met het materiaal dat zijn omgeving hem verschafte: brokken steen die hij loshakte uit het gebergte. Het huis gedraagt zich als een kameleon en neemt, net als het gesteente eromheen, de kleur van de dag aan. Het huis is het gesteente. Het huis is van de woestijn en de bewoners van het huis, Hiyou en zijn vrouw Almerie zijn ook van de woestijn en daarom trekken zij zich het lot aan van de mensen die in krotjes om hen heen leven, de allerarmsten, die zich staande houden op dat dorre, dorstige land dat niet voor niets de naam De Hel kreeg. Ik heb mijn jaarlijkse bezoek aan Hiyou weer achter de rug en ik kan u nieuws vertellen. Hiyou en ik hebben daar midden in die hel, midden in die stuivende zandvlakte een schooltje geadopteerd. Het schooltje is ondergebracht op een begraafplaats, in een barak die tevens gebruikt wordt als wijkcentrum. Dat houdt in dat daar zondag de kerkdienst wordt gehouden (de tussenmuren worden gesloopt en alle schoolbankjes worden vervangen door klapstoeltjes), dat verkiezingen en medische controles in de klaslokaaltjes plaatsvinden (er zijn die dag geen lessen want tussenmuren en schoolbankjes etc.) en dat bij een begrafenis, die daar helaas al te vaak voorkomt (tussenmuren en schoolbankjes etc.) de kinderen wederom geen les hebben maar voor de dode mogen zingen en dansen. Het schooltje heeft honderd leerlingen die dankzij de inzet van drie onderwijzeressen uit het analfabetisme van de streek worden losgeweekt. Op dit moment spreken, lezen en schrijven ze perfect Zuid-Afrikaans en Engels, en dat biedt hoop voor de toekomst. |
![]() |
| De schoolbus |
| De regering doet wel wat, maar niet genoeg. De salarissen van de drie onderwijzeressen worden betaald en ook de gammele schoolbus, die alleen kinderen vervoert die verder dan zeven kilometer van de school af wonen. Dat wordt voor de anderen dus lopen, vaak op blote voeten. De school krijgt mondjesmaat geld voor wat materiaal, water en elektriciteit en er wordt ook voor gezorgd dat de kinderen 's morgens op school een ontbijt krijgen (twee boterhammen met pindakaas en jam en een glas melk) en dat is voor sommigen vaak de enige maaltijd van die dag. Maar de regering stelt prioriteiten. |
![]() |
| Ontbijt voor de kinderen! |
| De scholen in de grotere dorpen krijgen voldoende geld om ook computers en televisietoestellen aan te schaffen zodat die leerlingen hun blik op de wereld kunnen vergroten en een aansluiting kunnen krijgen op het vakonderwijs. 'Ons schooltje' - want zo wordt de barak door Hiyou en mij sinds onze adoptie genoemd - is niet belangijk genoeg om uit de ruif mee te eten en dat zou betekenen dat de kinderen nauwelijks verder kunnen komen dan hun ouders. Ze zouden net als zij ziek en daarna werkloos worden of zo slecht worden betaald voor te zware arbeid dat ze wel ziek moeten worden en dan laat ik nog helemaal buiten beschouwing dat aids hier natuurlijk ook veel voorkomt. |
![]() |
| Hiyou met drie onderwijzeressen |
| Het begon ermee dat de ouders van de kinderen niet in staat waren om het schoolgeld te betalen. Dat bedraagt slechts 24 rand per jaar, zeg maar 3 euro, maar dat is voor de ouders, die zo arm zijn dat ze hun kinderen met een lege maag met de schoolbus moeten meesturen, een te groot offer. Hiyou hoorde ervan en sprong met zijn centjes bij. Vervolgens ging hij zich verdiepen in wat daar op dat schooltje door drie onderwijzeressen voor groots werd verricht. Hij raakte enthousiast en wist dat enthousiasme op mij over te brengen. En al zeg ik het zelf, als Hiyou en ik ergens in geloven, dan gaan wij er ook stevig tegenaan. Dan steken we de koppen bij elkaar en maken we een plan. In dit geval hebben we ons voorgenomen om samen op kleine schaal iets op gang te brengen en wel ter plekke, zoals dat eigenlijk behoort te gaan met elke vorm van ontwikkelingshulp. We willen de kinderen van de Hel - en daarmee hun ouders - uit hun apathie wekken en ze de kans geven om over een aantal jaren op eigen kracht verder te gaan in hun eigen gebied. Als ze over de kennis beschikken kunnen ze met het water uit de bronnen en uit de rivier die nog niet eens zo ver weg is, hun stukjes grond bevloeien. |
![]() |
| Het schooltje |
| Er kan hen geleerd worden tomaten en druiven te kweken zodat ze niet voor honger en armoede hoeven te vluchten. Hiyou heeft de onderwijzeressen gevraagd waaraan ze het meeste behoefte hebben. Ze hebben een lijstje gemaakt en met een wereldgroot vertrouwen aan hem overhandigd. Als Hiyou in staat is om het schoolgeld op tafel te leggen, dan zal hij ook wel weg weten met hun wensen: een paar computers, een paar tv-toestellen en een schoolbibliotheek. En een uniform voor alle leerlingen, want een uniform maakt de school tot eens serieuze zaak, tot iets om met z'n allen trots op te zijn, zegt Diana, het hoofd van het schooltje. De moeders kunen de uniforms naaien van de kleurige katoentjes van hun streek. Voor nog geen 8 euro kunnen ze nu een kind een heel jaar gekleed laten gaan en Almerie, die al jaren bezig is om die moeders te leren werken met naaimachines, heeft dat dan tenminste niet voor niets gedaan. (Op dit moment lopen de kinderen in kleding die afkomstig is van een Engelse versie van 'De zak van Max' en dat wil zeggen dat ze veelal in te dikke wollen truien in de schoolbankjes zitten, bij een temperatuur van 35 graden.) |
![]() |
| Schooltje met kinderen in dikke truien |
| En dan hebben Hiyou en ik ook nog een wens. We willen de kinderen aan het eind van het schooljaar - half december - verrassen met een schoolreisje naar de kust, naar de zee die zij nog nooit gezien hebben. Of dit nodig is? Nee, dat schoolreisje is niet nodig. Maar het is wel leuk en het zal een onvergetelijke reis worden voor die honderd kindertjes die in hun schoolbus (en natuurlijk moet er een extra bus gehuurd worden) naar het eind van de wereld zullen gaan. Hiyou gaat met ze mee om de foto's te maken en die komen dan natuurlijk weer op mijn website, zodat u met de kinderen kunt meegenieten. Als u wilt meehelpen om dit schoolreisje en andere zaken te verwezenlijken, dan kunt u een (klein) bedrag overmaken op bankrekeningnummer 302.512.519 t.n.v. Stichting KarooCare te Diemen of gironummer 3642347 t.n.v. Yvonne Keuls te Den Haag onder vermelding van "Projekt Yvonne Keuls". |
| |